Kopalnia węgla kamiennego Ida (w kolejnych latach znana także pod nazwami Generalissimus Stalin i Rudý říjen I (Czerwony październik)) w Gruszowie została uruchomiona w roku 1872. Początkowo zgłębiono tu szyb o głębokości 192 metrów, który w latach 1881-1883 pogłębiono do 287 metrów. W latach 1885-1901 działała tu niewielka koksownia o mocy przerobowej 10 wagonów koksu na dzień, następnie węgiel koksujący przesyłano do roku 1926 koleją linową do kopalni Teresa w ówczesnej Polskiej Ostrawie, a następnie do koksowni Karolina w Morawskiej Ostrawie. W roku 1898 pogłębiono szyb do poziomu 413,2 m, a w roku 1942 w kierunku wschodnim od zabudowań kopalni uruchomiono kopalnię Ida II (Viktoria, Generalissimus Stalin II, Rudý říjen II, Heřmanice). W roku 1961 zaprzestano używania szybu Ida do pozyskiwania urobku, który z pola kopalni wydobywany był od tej pory na powierzchnię przy wykorzystaniu szybów kopalni Ida II (wówczas Rudý říjen II), a ostatecznie kopalnię zlikwidowano w latach 1977-1979 zasypując jej szyby. W roku 1959 na terenie kopalni uruchomiono obóz pracy, którego więźniowie zatrudniani byli w przemyśle wydobywczym - był on zaczątkiem rozbudowywanego w kolejnych latach więzienia (Věznice Heřmanice), które swym obszarem zajęło tereny pokopalniane. Do czasów obecnych zachowano narzędziownię kopalni, która jest pamiątką kulturalną, ale jest niedostępna, gdyż znajduje się na terenie więziennym.

W roku 1874 kopalnię połączono bocznicą z leżącą na C.K. Uprzywilejowanej Kolei Północnej stacją w Gruszowie, a do przetaczania wagonów na stację początkowo stosowano tu konie. W kolejnych latach przestawiono się na trakcję parową, a od roku 1942 tor umożliwiał również dojazd do pobliskiej kopalni Ida II (Heřmanice).

Do dziś zachował się jeden tor umożliwiający obecnie dojazd do zespołu torów zdawczo-odbiorczych w okolicach dawnej kopalni Heřmanice oraz ślad toru załadowczego przebiegającego tuż przy betonowej skarpie, stanowiącej obecnie mur więzienia.